Córka trenera – żaba na korcie (ocena: 6/10)

Córka trenera, rezyseria Łukasz Grzegorzek

Potencjał był na bardzo dobry film. A powstał jedynie dobry.

Wiktoria (Karolina Bruchnicka) trenowana przez apodyktycznego ojca Macieja (Jacek Braciak) osiąga młodzieżowe sukcesy w tenisie ziemnych. Treningi wymagają rygoru żywieniowego i wręcz zakonnego trybu życia: dziewczyna nocuje w hotelach w jednym pokoju z ojcem, ma absolutny zakaz spożywania alkoholu i jakichkolwiek rozrywek. Maciej trenuje również Igora (Bartłomiej Kowalski), początkowo bardziej krnąbrnego, ale z czasem odnoszącego sukcesy na korcie. Czy postawa charyzmatycznego trenera wynika z czegoś więcej niż z chęci zapewnienia kariery swojej córce?

Film, wbrew tytułowi, koncertuje się na postaci trenera, przedstawiając wycinek z jego życia. Może i ważny, ale jednak nie podparty kompleksową genezą, czy też uzasadnieniem stosunków z pozostałymi bohaterami. Z córką łączą go niezwykle silne więzy, które rozpadają się praktycznie z dnia na dzień po jednej przegranej na korcie. To zbyt słabe wytłumaczenie i nieuzasadniona wolta. Jeszcze mniej przekonujący jest wątek drugiego podopiecznego, który zaczyna w drugiej połowie dominować w filmie. Skryta historia życia trenera pozwala co prawda na własne interpretacje: rozwód, może alkoholizm, jednak scenariusz sugeruje zdecydowanie zbyt mało tropów. Można więc w pewnych momentach mieć wrażenie rozwleczenia, a nawet braku zrozumienia postawy bohatera. A szkoda, bo to jakże charakterystyczna dla sportu postać, szczególnie w przypadku tenisa często sukces jest efektem katorżniczej pracy i bezwzględnego traktowania trenujących dzieci przez rodziców. Motyw ten w kinie wielokrotnie wykorzystywano, często z bardzo dobrym skutkiem (ostatnio najlepiej: „Jestem najlepsza. To ja Tonya”), a jeszcze częściej w różnorakich biografach sportowców, z tenisistami na czele.

 

Wszystkie niedobory scenariuszowe zakrywa aktorstwo Jacka Braciaka. Początkowo irytująca rola, w miarę rozwoju filmu wciąga hipnotyzując: zwyczajami, konsekwencją i charyzmą bohatera. Braciak ratuje ten film od pretensjonalności i przeciętności pozostając w głowie na długo po wyjściu z seansu. Nie udaje się to natomiast dwójce młodych aktorów: Karolina Bruchnicka jest nijaka, nie mówiąc już o zupełnie zagubionym Bartłomieju Kowalskim. Pretensjonalnie wypada również Agata Buzek wtłoczona w niezrozumiale zbyt epizodyczną rolę. To motyw napotkanej miłości trenera mógł pociągnąć scenariusz w lepszą stronę, ale Buzek takiej szansy nie dostała.

To co wyróżnia ten film to nadzwyczajne ujęcia operatorskie: szeroka perspektywa, świetne ujęcia bohaterów, a nawet drobniutkie szczegóły jak zbliżenia na owady odważnie kroczące po korcie tenisowym. Bardzo ciekawa jest również rola muzyka, która pojawia się tutaj w wielu gatunkach: od rozrywkowej z lat 70 lat, poprzez King Crimson, aż po poważną. Niektóre sceny są wręcz nasycone motywami muzycznymi, może nawet zbyt patetycznie.

Ogólnie ogląda się produkcję Łukasza Grzegorzka z zaciekawieniem i przyjemnością. Pozostaje co prawda niedosyt – to mógł być film wręcz wybitny, a powstał taki z którego zapamięta się głównie Braciaka.

 

Plusy:

• zdjęcia
• Jacek Braciak
• muzyka
• motyw zdeterminowanego trenera-ojca
• przemyślane dialogi

 

Minusy:

• jedynie epizod ze słabą naszkicowanymi relacjami pomiędzy bohaterami
• bardzo słabe role drugoplanowe
• monotonne tempo
• mylący tytuł
• kiepska dystrybucja

 

Zwiastun:

Polska premiera: 1 marca 2019

Dystrybucja: Akson Dystrybucja

Produkcja: Polska

Rok: 2018

Gatunek: dramat

 

• reżyseria: Łukasz Grzegorzek
• scenariusz: Krzysztof Umiński, Łukasz Grzegorzek
• zdjęcia: Weronika Bilska
• scenografia: Natalia Giza, Marcin Łakomy – Spławski
• kostiumy: Wiola Uliasz
• dźwięk: Błażej Kafarski
• montaż: Maria Zuba
• charakteryzacja: Anna Buttny
• obsada: Jacek Braciak, Karolina Bruchnicka, Bartłomiej Kowalski, Agata Buzek, Piotr Żurawski

 

Postscriptum

Film ma bardzo słabą dystrybucję, nie wiedzieć czemu. Ale pojawił się na pojedynczych seansach w kinie Helios Blue city, nawet w sali Dream – tyle że tej mniejszej. Był więc problem z biletami – dostaliśmy ostatnie dwa: w pierwszym i drugim rzędzie. Oglądało się jednak bardzo dobrze. Tym razem nie było problemu z gasnącymi światłami. Fotele w sali dream nie są jednak najlepiej sprofilowane, trzeba oglądać raczej na leżąco – ale nawet w pierwszym rzędzie można ogarnąć cały ekran.

Wtorek to dzień tanich biletów: 14,5 + 7 zł za salę dream więc konkurencyjna oferta. Ludzi znowu niewiele, ale mniejszą salę udało się w komplecie zapełnić i mieliśmy szczęście, że trafiły nam się ostatnie dwa wolne bilety.